Επιτόπου 2014

Με αφετηρία την ανάγκη να εκφάσουμε την αλληλεγγύη μας ως ευρωπαίοι πολίτες στην παρούσα περίοδο της κρίσης προτείνουμε μία κοινή εικαστική εμπειρία μεταξύ Ελλήνων και Γάλλων καλλιτεχνών.

Όπως προσδιορίζεται και από τον τίτλο Επιτόπου/Epitopou, από το ελληνικό πρόθεμα επί που σημαίνει πάνω, πάνω στο έδαφος, το σημείο όπου ένα πράγμα συνδέεται με ένα άλλο, και τόπος , η εικαστική αυτή πρόταση εκφράζει την αμοιβαία επιθυμία για δράση μεταξύ καλλιτεχνών, επιμελήτριας και κατοίκων με το σκεπτικό ότι η τέχνη παραμένει ένα ανοικτό και ελεύθερο πεδίο δράσης.

Παρουσίαση ΕΠΙΤΟΠΟΥ 2014:

Το « Επιτόπου » διαμορφώνεται μέσα σ’ ένα κλίμα συνεργασίας και πολιτιστικής ανταλλαγής ανάμεσα σε Έλληνες και Γάλλους καλλιτέχνες και ανοίγει ένα διάλογο με τον εξωτερικό χώρο μέσα απο την δημιουργία μίας σειράς εφήμερων εγκαταστάσεων κατά μήκος διαδρομής περιπάτου μήκους δύο περίπου χιλιομέτρων. Η πρόταση υλοποιείται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο νησί της Άνδρου και όπως ο τίτλος προσδιορίζει το ‘Επιτόπου’ έχει διπλή αναφορά αφενός στον χρόνο παραγωγής και αφετέρου στον τόπο παρουσίασης των έργων. Οι πέντε καλλιτέχνες, Eύα T. BONY,Mάρθα ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, Απόστολος ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ, Séverine HUBARD , Paul SΟUVIRON παρουσιάζουν μια σειρά εγκαταστάσεων με σημείο αναφοράς το φυσικό χώρο. Kάθε εγκατάσταση ενεργοποιεί πρόσκαιρα τον χώρο στον οποίο τοποθετείται και ανοίγει έναν ευρύτεροδιάλογο με τα υπόλοιπα έργα. Το Επιτόπου πλαισιώνεται από προβολές και συναντήσεις που σκοπό έχουν να διευρύνουν την επικοινωνία με το θεατή. Η συμμετοχή και η βοήθεια της τοπικής κοινότητας ενισχύει τον συλλογικό χαρακτήρα της πρότασης .Στην δεύτερη έκδοση του ‘Επιτόπου’,παρατηρείται συνολικά μια οργανική αντιμετώπιση του υλικού. Οι καλλιτέχνες συλλέγουν υλικά και αντικείμενα πεταμένα από την φύση και τον άνθρωπο, επαναχρησιμοποιώντας τα ως πρώτη ύλη. Η διαδικασία αυτή είναι πρωτίστως σαφής στη δουλειά της Μάρθας Δημητροπούλου, η οποία διαχειρίζεται με λεπτομεροψή και χρονοβόρο τρόπο την πευκοβελόνα, κατ εξοχήν φυσικό απόρριμμα. Η Séverine Hubard επιλέγει να χρησιμοποιήσει στην εγκατάσταση της τα θρανία που έμειναν εγκαταλελειμμένα στα κλειστά δημοτικά σχολεία των χωριών του νησιού, με συμβολικές αναφορές στη σημασία της γνώσης και της εκπαίδευσης. Στα έργα των Eva Τ. Bony και Paul Souviron, ο ασβέστης και τα οικοδομικά υλικά που χρησιμοποιούν, αντλούνται από το περιβάλλον, υφίστανται επεξεργασία και επιστρέφουν σ’ αυτό. Ο Απόστολος Καρακατσάνης αντίστοιχα, συνθέτει μια κάτοψη σπιτιού από πέτρα, αναδεικνύοντας την σχέση μεταξύ ερειπίου και θεμελίου. Δημιουργείται έτσι ένα δίπολο στο σύνολο των έργων καθώς το υλικό παραγωγής τους έρχεται σε αναμέτρηση με το περιβάλλον ως κάτι ξένο, ενώ η φύση αποτελεί την άμεση και έμμεση πηγή προέλευσής του. Συνεπώς τίθενται ερωτήματα γύρω από το επαναλαμβανόμενο θέμα παραγωγή-κατανάλωση-απόρριψη, ο κυκλοτερής χαρακτήρας του οποίου, βιώνεται γραμμικά στο χρόνο και το χώρο. Οι καλλιτέχνες σχολιάζουν τις παρούσες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες με κριτικό πνεύμα και έμφαση στην τοπικότητα. Η συμπτωματική συλλογική χρήση ευτελών υλικών, αφήνει έναν τόνο νοσταλγίας αλλά και αισιόδοξης ανασυγκρότησης, που ο θεατής καλείται να σταθμίσει κάνοντας τον κύκλο της διαδρομής.

Τατιάνα MAY Καλλέργη

Για περισσότερες πληροφορίες: 0030 22820 22435/698 32 66 574

Για περισσότερες πληροφορίες: 0030 22820 22435/698 32 66 574

Βίντεο από Επιτόπου 2013

Παρουσίαση Επιτόπου 2014

ΠΗΓΗ: EPITOPOU.COM

Μοιράσου